20 Eylül 2016 Salı

Bugünlerde...

(İyiyim.)
Selam Sevgili Okur,
Şuan dışarıda bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyor, ara ara hız kazanıyor sanki çok yavaş yağıyormuş gibi.
Yeni şehrime ve yeni okuluma geldim. Gelmeden önceki bir hafta ve geldiğim ilk gün inanılmaz zor geçti benim için. Hayatımda ilk defa evimden ailemden ayrıldım. Babamla ayrılmadan önce beraber yediğimiz o yemek hiç bitmesin istedim. Bu kadar duygusallaşacağımı beklemezdim ama yurttaki ilk günümde saatlerce bir annemle bir babamla konuştum telefonda, konuşurken sürekli boğazım düğümlendi, kelimeler dökülemedi.
Bugün uyandığımda kendimi biraz daha iyi hissediyordum ama hava kararmaya başladığından beri yine aynı hüzne dönüyormuş gibi hissetmeye başladım. Ailemden ayrılmak çok zor geldi ama bu şehre ve bu okula geçmemin, geçmek için bu denli çalışmamın bir nedeni var ve bunu unutmamam gerek. İdealler için, olgunlaşmak için atılan adımlar ve çekilen acılar olur ama ne demiş Nietzsche "Beni öldürmeyen acı güçlendirir." Hem dersler başlayınca daha da rahatlarım muhtemelen, uğraşacak bir şeyler gerekiyor bana. Derslerim başlamadan bir iki kitap okuyup bir şeyler izleyeyim.
Uğrarım yine.

(Anneme depresif şarkılar dinleyemeyeceğim demiştim ama...)

Sevgiler
Kız

10 yorum:

  1. Ben başka şehirde olmayı çok tatmadım şehrimde okuyorum. Bir kez bi haftalığına ayrılmıştım en uzun odur onda bile bi hüzün yaşadım. Eminim çok daha zordur ama alışanlar öve öve bitiremiyor. Aile başka tabi ama alışınca o tek başınalığı da seveceğinden eminim ben. Devir zaten teknolojik bir alo uzaktalar. İki tıkla karşında.

    Dediğin gibi okul açılınca ferahlarsın meşguliyet yeni arkadaşlıklar iyi gelir.

    Öpüyorum koccamaan. :)))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yatay geçiş yapmadan önce ben de kendi şehrimde okuyordum, şimdi düşünüyorum da fazla rahatmışım. Kaygısız, dertsiz değildim ama insanın ailesinin yanında olması başkaymış. Yapacak bir şey yok bu durum için maalesef, öyle ya da böyle insan, anne babasından bir şekilde ayrılacak hayatta. Benimki şimdi oldu ve alışmam gerek, hem şubat tatilinde yanlarına döneceğim tekrar :)
      Ben de çok öptüüüm :))

      Sil
  2. Hadi güzel başlangıçlar olsun :)
    Mutsuz olmuyorsun tabi ki aileden ayrı yaşamaya başlayınca ancak ilk birkaç ay misafirlikteymiş hissi oluyor zaman zaman.
    Yaşamak lazım :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim :)
      Bir an önce atlatırım o misafirlik havasını umarım :)

      Sil
  3. Ayyy nasıl güzeldir başka şehirde okumak. (okumuştu). Ahh o günlere bir dönebilseeeeemmm..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Parantez içini okuyunca gülmeye başladım :D
      Umarım benim için de güzel günler olur bugünler :)

      Sil
  4. yağmuru izlemek nedense hayallere daldırıyor.. birazda duygu ve hüzün olur.. seninki de tam denk gelmiş be kardeşim.. ailenden uzaklaşmışsın..derslerin başlasın bi kaçtane de arkadaş edindin mi üniversite bitsin istemezsin ;)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Denk gelir zaten hep böyle şeyler :D
      Umarım öyle olur :)

      Sil
  5. Basligi gorunce hemen tiklamama ne demeli;)
    Guzel huzunler bunlar ben de ilk gunumde yeni sehrimdeki bir tanidigimizi aramistim onunla gorusmek iyi gelmisti:)
    Senin de dedigin gibi dersler baslayonca alisirsin, ayrica soyle bir durum da var, her ne kadar yil boyunca alismis olsam da ailemden uzak olmaya, tatil donuslerindeki ilk haftada zorlaniyorum.. insanin ailesi baska ya hu.. sevgiler ;)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Güncel yazılar çekiyor seni o zaman :))
      Dorothy'nin de dediği gibi "There is no place like home". Arada öyle bir hüzün dalgası geliyor ki ne yapacağımı şaşırıyorum :D

      Sil