17 Mayıs 2018 Perşembe

Hayat Devam Ediyor Ve İnsanlar Kendi Şarkılarını Söylüyorlar

UYARI: Birazdan okuyacağın yazı yoğun bir şekilde basık bir atmosfer içermektedir çünkü bu atmosferi bir şekilde atmaya ihtiyacım vardı. Bu tip bir atmosfere katlanamayacak durumdaysan bu yazıyı şiddetle okumamanı tavsiye ederim, daha güzel ve neşeli yazılarım var. İçini bu yazıyla daraltma gözünü seveyim. Buraya okunsun diye değil içimi dökmek için yazdım yalnızca.


"Yazamasaydım ölürdüm" diye düşündün mü hiç daha önce?
Kelimeler ekranda ya da kağıtta tek tek beden bulurken içindeki zehrin oraya aktığını ve kanının temizlendiğini hissettin mi?
Hani hayat bir gülümsetiyor bir yoruyordur, sen de bir ağlıyor bir gülüyorsundur.
Hayat gibi hayat işte, yeni şeyler deneyimliyor, ürkek de olsa adımlar atmaya çalışıyorsundur.
Düşmekten dizlerin ve avuçların yara içinde kalmıştır ama inatla kalkıp yaralarını sararken o adımları atmaya devam ediyorsundur.
Karşıda bir ışık bazen hiç görünmese bile onun varlığına olan inancın seni canlı tutuyordur.
Artık sevgiye ihtiyaç duyduğunda başka şeylerden ya da kişilerden medet ummanın saçmalığını fark etmişsindir de yaptığın işten, yaşadığın günden mutlu olmaya çalışıyor, mutluluk kırıntılarından kendine kocaman bir lokma üretiyorsundur.

Çabalıyorum. Gerçekten. Pes etmemek için, elimden gelenin en iyisini yapmak için. Sadece merak ediyorum, bazen hayat neden bu kadar zor?
Cevabını bulabilmek için sormuyorum bu soruyu. Artık bu tarz soruları soruyor ve ardına düşmüyorum. Cevabı belli bir süre sonra, yiyeceğim bir miktar daha fazla kazık, yaşayacağım bir miktar daha fazla tecrübe ve bunlarla beraber tadacağım bir miktar daha güzel anlarla geçici ve anlamlı bir şekilde elde edebileceğime inanıyorum.
Evet, geçici. Hayatta düşüncelerin çok nadiren sabit kalabilme yeteneğine sahip olduğunu öğrendim. Hem çok acı hem de çok güzel olabiliyor bu özellik.

Yazmasaydım ölürdüm diyorum ama yazıyorken ne yazıyorum işte... Durum tanımlaması yapmaktan öteye gidemedim yine, halbuki içimde kıyametler kopuyor. An geliyor nefes bile alamıyorum.

Ama diyorum ya, yaşamaya çalışıyorum.

Her anım burada yazdığım kadar düşük bir ruh haliyle dolu değil. Hatta günümün pek çok saati oldukça neşeli diye tanımlanabilir. Dün taze olarak yaşadığım bir olay tetikledi bu yazıyı bana yazdırtan ruh halini. 
Günlerim normalde daha güzel geçiyor yoğunluğuma rağmen, hatta belki de yoğunluğumun yardımıyla. Hedeflerim ve hayallerim var, onlar uğrunda pes etmeden çalışmak için elimden geleni yapıyorum. Sadece insan biraz yorulur ve duruverir ya, öyle bir şey şuanki o kadar.


"Life goes on
And the people sing their song"

(Hayat devam ediyor
Ve insanlar kendi şarkılarını söylüyorlar)

"It's not pain, it's just uncertainity
I know my heart's missing a piece but it still beats"

(Bu acı değil, sadece belirsizlik
Biliyorum kalbim bir parçasını kaybediyor ama halen atmaya devam ediyor)

Sevgiler
Kargalı Kızlı

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder